Личната навреда никогаш не е само реченица. Зборовите траат кратко, но значењето што им го даваме може да остане во нас многу подолго. Некој ќе каже нешто во лутина, со потсмев или со намера да нè понижи, а ние потоа со часови, денови, понекогаш и со години, ќе го продолжуваме ...
Со годините сè помалку верувам во големите гестови. Не затоа што не значат ништо, туку затоа што човекот поретко се открива во миговите кога сите гледаат. Повеќе кажува за себе кога никој не го набљудува. Во начинот на кој ја затвора вратата.
Кавалерството денес нема многу заедничко со бел коњ, шешир симнат пред дама или театрално отворање врата со наклон од некој друг век. Ниту џентлменството се мери со костум, часовник, начин на седење или со знаење кој прибор се користи на свечена вечера.
Постојат луѓе кои минуваат низ животот опкружени со признанија, титули и внимание, а зад нив останува малку што навистина го допрело животот на другите. Постојат и такви чие име речиси никој не го знае, но еден нивни гест, една одлука или една жртва останале во нечија биографија ...