Времето ретко го забележуваме додека трае. Го чувствуваме дури кога нешто ќе исчезне: човек, место, навика, глас, улица каква што некогаш била. Додека сме во самиот живот часовите ни изгледаат обични, деновите повторливи, годините далечни.
Кучињата не брзаат низ животот. За нив една обична прошетка може да биде мала авантура, мирисот на тревата причина да застанат, а сончевиот зрак на подот доволен повод да легнат и да уживаат. Photo by Alvan Nee on Unsplash Кучињата имаат еден необичен талент: умеат целосно да ...
Кога сме помлади, често мислиме дека убавиот живот мора да биде исполнет со големи настани, патувања, нови луѓе и постојани промени. Но со текот на годините, многумина почнуваат да уживаат во нешта што некогаш им изгледале сосема обично – утринското кафе, прошетката низ маало, ...
Утрото ретко започнува со голема одлука. Почесто започнува со нешто речиси незабележливо: истата рака што посегнува по чашата, истиот звук на кафематот, краткото гледање низ прозорецот, проверката на телефонот, отворањето на завесите.