Во лето често велиме дека „само ни е жешко“. Малку сме уморни, малку ни се врти, главата ни тежи, срцето чука побрзо, маицата е мокра, а телото бара сенка. Најчесто продолжуваме како ништо да не се случува. Уште една обврска, уште една прошетка, уште малку работа на отворено, ...
На Балканот долго важеше непишаното правило дека работата не запира лесно. Сонце, дожд, студ, гужва, рокови – сè се трпеше, сè се туркаше, сè се надминуваше со она познато „ќе издржиме“. Но летото веќе не е само сезона што бара сенка и вода.
Потта има лоша репутација. Ја поврзуваме со непријатност, дамки на облека, мирис, нервоза и чувство дека телото нè издава во најпогрешен момент. Во лето тоа чувство станува уште посилно. Доволно е да излеземе на улица, да влеземе во автобус, да прошетаме по жешка патека или да ...
Топлотниот бран што деновиве ја притиска Македонија не е само уште една непријатна летна епизода што ќе ја поминеме со шише вода в рака и спуштени ролетни. Тој сè појасно личи на новото лице на летото: подолги периоди на екстремна жештина, потешки ноќи, повеќе здравствени ризици ...