Никој не знае подобро како да го живееме сопствениот живот од нашите роднини и комшии. Колку и да се и самите конкретни индивидуи, тие живеат истовремено и во нас, во нашата глава, во нашите идеи за тоа како треба да изгледаме пред светот.
Самокритичноста не е навика човек да се омаловажува себеси, ниту вежба во постојано незадоволство. Таа е нешто потешко, поретко и поскапоцено: способност да се видиш себеси со истата строгост со која го гледаш светот, но без суровост, без самопрезир ...