Добрата мисла не е бегство од стварноста, ниту декоративна реченица со која човек се теши кога животот ќе стане тежок. Таа е внатрешна дисциплина: начин на кој умот одбива да се претвори во складиште на стравови, огорченост и однапред изгубени битки.
Знаењето што не го менува човекот останува складиште. Може да биде точно, богато, проверено, дури и блескаво изложено, а сепак да не допре до животот. Живото знаење е поинакво: тоа не стои во главата како податок, туку влегува во одлуките, во погледот, во начинот на кој човек ...