Стереотипите не се само грда навика на неуки луѓе. Тие се кратенки на умот, брзи ментални патеки со кои човекот се обидува да се снајде во свет што е преголем, пребрз и премногу сложен за секојпат да го читаме од почеток. Затоа тие се неминовни.
Јавниот живот не е спротивност на личниот. Тој е негово продолжение, негов испит, негово излегување од тишината на домот во просторот каде што зборот, одлуката, навиката и карактерот почнуваат да ги допираат другите луѓе.
Човекот најчесто мисли дека има став тогаш кога има реакција. Дека е јасен затоа што е гласен, дека е доследен затоа што не попушта, дека е слободен затоа што никому не му дозволува да го исправи.
Во време кога сè може да се преговара, преименува, избрише, објасни, релативизира и потоа повторно да се продаде како нова вистина, човекот од збор изгледа речиси старомодно. Како некој што дошол од поинаков свет, во кој раката подадена за договор ...