Изненадувањето трае кратко, понекогаш само неколку секунди, а сепак во тие секунди може да се урне цел еден свет. Не светот околу нас, туку оној што сме го составиле во себе – од претпоставки, очекувања, навики и уверувања за тоа што треба да се случи следно.
Постојат денови во кои ништо особено не се случува. Стануваме, го гледаме часовникот, ја отвораме истата врата, го пиеме кафето од истата шолја, ги слушаме познатите звуци од улицата и повторно влегуваме во светот на обврските.
Постојат тишини што одмораат и тишини што предупредуваат. Првите нѐ враќаат кон себе, вторите нѐ тераат да се прашаме што доаѓа. На површината можеби ништо не се случува: денот тече вообичаено, луѓето ги повторуваат своите навики, улиците го задржуваат својот ритам.