Има мигови во животот кога сите врати изгледаат затворени. Стоиме пред нив, ги гледаме бравите, ја чувствуваме тежината на пречките и сме убедени дека некој друг мора да дојде за да нè пушти внатре. Некој да ни даде дозвола. Некој да ја смени околноста.
Промената ретко доаѓа во моментот кога сме подготвени за неа. Почесто доаѓа кога нешто веќе не функционира, кога старите навики стануваат тесни, кога сигурноста почнува да личи на застој. Тогаш човекот се соочува со непријатна вистина: она што вчера било доволно, денес можеби ...