Човек не живее само меѓу настани, обврски и датуми. Тој живее меѓу луѓе што му го менуваат внатрешното време. Некои влегуваат во денот како прозорец – носат воздух, смисла, мирна сила и чувство дека животот и кога е тежок не е затворена просторија.
Животните предизвици најчесто не доаѓаат како голема сцена, со јасен почеток и драматичен крај. Почесто се појавуваат тивко: како утро во кое човек нема сила да стане, како разговор што го одложува со недели, како долг што не е само финансиски, како загуба што не знае каде да ја ...
Човекот може да преживее многу повеќе отколку што мисли, но не може бескрајно да живее под сопствениот минимум. Во тоа е разликата меѓу опстанокот и живуркањето: првиот е борба да не исчезнеш, вториот е навика да не се појавиш. Опстанокот има достоинство дури и кога е тежок.