Човекот често сака да верува дека живее во сосема ново време. Дека неговите прашања, стравови, желби и дилеми се непознати за претходните генерации. Дека технологијата, брзината, градовите, екраните и новите навики конечно го одделиле од „старото“. Сепак, тоа е само површина.
Иднината одамна престана да биде далечна земја зад хоризонтот. Таа не доаѓа со фанфари, ниту со јасна граница меѓу „сега“ и „потоа“. Доаѓа тивко, преку навиките што ги менуваме без да забележиме, преку јазикот што ни се скратува, преку машините што ни стануваат соговорници, ...