Слободата најчесто ја замислуваме како простор без забрани: можност да се движиме, да зборуваме, да избираме, да одлучуваме за сопствениот живот. Тоа е нејзината видлива страна, онаа што лесно се препознава кога ќе ни биде одземена.
Безидејноста не е само недостиг од идеи. Таа е состојба во која човекот престанува да верува дека вреди да се мисли поинаку. Не е празна глава, туку празен хоризонт. Не е незнаење, туку навикнатост на готови одговори, на повторени фрази, на туѓи мисли што се носат како сопствена ...
Најважните движења во општеството најчесто не почнуваат со фанфари, камери и официјални соопштенија. Почнуваат во тивки простории, во неформални разговори, во внимателно избрани молчења, во договори што никогаш не се нарекуваат договори.