„Брзај бавно“ звучи како противречност само за оној што животот го мери со часовник, рокови и број на завршени обврски. За човекот што барем еднаш се изгорел од сопствената нетрпеливост, оваа мисла е речиси правило за преживување. Таа не вели: застани. Не вели: откажи се.
Благосостојбата често ја замислуваме како состојба во која конечно нешто недостасува помалку: повеќе пари, повеќе време, подобро здравје, помирен дом, посигурна работа, помалку грижи. Во таа слика има вистина зашто човекот не живее само од мисли.
Најтешко денес не е да се биде зафатен. Тоа веќе стана општ јазик на времето, речиси социјална легитимација: ако си изморен, значи вредиш; ако немаш време, значи си потребен; ако постојано трчаш, значи си во тек.