Со годините сè повеќе ми се чини дека дамнешните љубови имаат една неправедна предност пред сегашните: повеќе не мораат да го полагаат испитот на секојдневието. Не доцнат. Не забораваат да се јават. Не се лутат за ситници.
Постои еден чуден момент во животот кога престануваме да ги броиме големите нешта како единствен доказ дека ни е убаво. Кога сме помлади, често мислиме дека среќата треба да биде гласна. Photo by Johannes Krupinski on Unsplash Треба да се случува нешто – нова љубов, патување, ...
Постои една тивка заблуда со која човекот рано почнува да живее: дека животот, ако доволно добро го испланираме, ќе ни возврати со некаков ред. Ако бидеме разумни, ќе избегнеме големи грешки. Ако бидеме добри, добрината ќе ни се врати. Ако работиме, ќе бидеме наградени.
Има еден период во животот кога човекот престанува да го мери времето само според она што допрва треба да дојде. Погледот сè почесто се врти наназад, не од слабост и не нужно од носталгија, туку затоа што минатото веќе не е обична збирка спомени. Тоа станува мера.