Кога сме помлади, често мислиме дека убавиот живот мора да биде исполнет со големи настани, патувања, нови луѓе и постојани промени. Но со текот на годините, многумина почнуваат да уживаат во нешта што некогаш им изгледале сосема обично – утринското кафе, прошетката низ маало, ...
Постои една тивка заблуда со која човекот рано почнува да живее: дека животот, ако доволно добро го испланираме, ќе ни возврати со некаков ред. Ако бидеме разумни, ќе избегнеме големи грешки. Ако бидеме добри, добрината ќе ни се врати. Ако работиме, ќе бидеме наградени.
Постои еден чуден момент во животот кога престануваме да ги броиме големите нешта како единствен доказ дека ни е убаво. Кога сме помлади, често мислиме дека среќата треба да биде гласна. Photo by Johannes Krupinski on Unsplash Треба да се случува нешто – нова љубов, патување, ...
Има еден период во животот кога човекот престанува да го мери времето само според она што допрва треба да дојде. Погледот сè почесто се врти наназад, не од слабост и не нужно од носталгија, туку затоа што минатото веќе не е обична збирка спомени. Тоа станува мера.