Алгоритамот некогаш беше тивка математичка постапка: јасен редослед на чекори за решавање проблем. Во најширока смисла тој е постапка што води од влез до излез, од прашање до резултат, од хаос до ред. Така го објаснуваат и класичните дефиниции: алгоритамот е чекор-по-чекор ...
Човекот сака да верува дека е една целина: име, лице, биографија, карактер, навика, препознатлив начин на зборување и реагирање. Така му е полесно да се раскаже себеси, а уште полесно другите да го сместат во некоја јасна реченица: „таков е“, „таква е“, „секогаш реагира исто“, ...
Човекот никогаш не е само себе. Дури и кога молчи, во него зборуваат јазици што ги научил од други, стравови што му ги оставила средината, нежности што некој му ги дал или му ги ускратил, правила што ги наследил пред да знае дека постојат.