Философијата не се раѓа од удобност, туку од немир. Од оној тивок, упорен момент кога човекот чувствува дека светот не може да се исцрпи со она што му е кажано, научено, наследено или наредено.
Скептицизмот почнува таму каде што човекот престанува да се плаши од прашањето. Не од незнаењето, туку од прашањето. Зашто незнаењето може да биде мирно, дури и удобно, ако се сокрие зад навика, авторитет или колективно повторување.
Безидејноста ретко доаѓа како драматичен пораз. Таа не тропа на врата, не се најавува со големи зборови, не личи на катастрофа. Почесто личи на нормален ден: многу информации, многу реакции, многу движење, а малку суштинска мисла.
Искреноста и довербата најчесто ги спомнуваме како убави човечки доблести, речиси како зборови што природно стојат во ист ред со љубовта, почитта и пријателството. Меѓутоа, во животот тие не се украс. Тие се темел.
Човекот најчесто се препознава по она што го покажува: лицето, зборот, ставот, професијата, навиките, начинот на кој влегува во просторија или молчи пред други. Општеството сака видливи луѓе, јасни идентитети, измерливи успеси и биографии што можат ...