Воздржувањето не е сиромаштија на животот, туку негова внатрешна мера. Тоа не е празно „не“ кажано кон храната, задоволството, зборот, телото или желбата, туку потсетување дека човекот не мора да му се предаде на секој нагон само затоа што тој се појавил.
Отуѓувањето денес ретко изгледа како драматична самотија. Почесто се појавува како нормален ден: човек станува, проверува пораки, работи, одговара, купува, се движи меѓу луѓе и навечер чувствува дека не бил навистина присутен во сопствениот живот.
Секое време верува дека ја бара вистината, а често само ја приспособува кон сопствениот страв. Секое време зборува „во име на вистината“, но ретко се прашува дали вистината што ја изговара е откритие, одбрана, навика, интерес или маска.