Самобитноста не е гласна декларација. Таа ретко доаѓа со подигнат прст, со парола или со потреба човекот постојано да докажува кој е. Напротив, најчесто се препознава во тивкиот внатрешен ред: во начинот на кој мислиме, зборуваме, паметиме, ...
Свесноста е една од оние зборови што лесно се изговараат, а тешко се живеат. Во време во кое човекот е постојано повикан да реагира, да одговори, да купи, да избере страна, да се докаже и да не заостанува, свесноста изгледа како нешто речиси ...
Човекот сака граници. Му требаат за да именува, да мери, да памети, да се чувствува сигурен во свет што постојано се движи. Затоа измислува почетоци и краеви, периоди, епохи, пресврти, датуми, заклучоци.
Осмислувањето почнува тогаш кога човекот престанува да го доживува животот како низа обврски што треба да се истуркаат до крајот на денот. Тоа е оној внатрешен миг во кој прашањето „што морам?“ се судира со многу потешкото прашање: „зошто го правам ...
Слободата најчесто ја замислуваме како ширина: отворено поле, небо без рабови, пат без знаци за забрана. Во таа слика има нешто примамливо, речиси детско. Човекот сака да верува дека е слободен тогаш кога ништо не го запира, кога никој не му кажува ...