Во минатото, купувањето телевизор, фрижидер или машина за перење се сметаше речиси за капитална инвестиција. Апаратите се купуваа со очекување дека ќе му служат на домаќинството десет, петнаесет, па дури и дваесет години.
Фрлањето на застарените електронски апарати во обичните канти значи трајно губење на вредни ресурси како галиум, кобалт и неодимиум. Современиот третман на е-отпадот е клучниот чекор кон градење одржлива циркуларна економија која ги штити европските фабрики од геополитички кризи.