Училниците се празнат, а улиците и дигиталниот простор стануваат новиот „терен“ за пресметка. Зошто врсничкото насилство ескалира до степен каде што физичката пресметка станува јавен перформанс на социјалните мрежи? Во оваа дебата, експертите ги анализираат клучните точки на кршење во нашиот систем – од семејството како примарен столб, до училиштето кое наместо безбедна зона, честопати станува место на страв и етикетирање.

Дали сме како општество целосно „изгубени“ во дигиталната ера, каде што децата поминуваат повеќе време во сајбер-просторот отколку во реална комуникација со своите родители? Разговорот отвора болни прашања за тоа каде затајуваат институциите, зошто превенцијата е заменета со репресија и дали воопшто постои капацитет да се прекине циклусот на насилство пред тој да стане трајна карактеристика на новите генерации.

Клучни моменти во дебатата:
* Дигиталниот притисок: Како 10-12 часа поминати пред екраните го менуваат мозокот на детето и ја бришат границата меѓу реалноста и виртуелното насилство.
* Кризата на авторитетот: Зошто психологот во училиштето се доживува како „страшило“ за казна, наместо како сојузник во развојот на детето?
* Промена на родовите улоги: Зошто сведочиме на пораст на бруталноста кај девојчињата и како потребата за популарност на социјалните мрежи го поттикнува насилството.
* Системскиот пресек: Дали е можно да се изгради безбедна средина кога институциите се преоптоварени со администрација, а семејствата се отуѓени?

Погледнете ја целата дебата за да ги слушнете стручните анализи и предлозите за тоа како да се вратиме кон вистинските вредности пред последиците да станат непоправливи.