Постои едно прашање што ретко си го поставуваме додека сме зафатени со секојдневието: што, всушност, ќе остане од нас? Не што ќе поседуваме, колку титули ќе собереме, колку луѓе ќе нè познаваат или колку пати нашето име ќе се појави пред другите.
Големината отсекогаш била сомнителна категорија. Не затоа што не постои, туку затоа што човекот постојано ја мери со погрешни инструменти. Со моќ. Со видливост. Со бројот на луѓе што слушаат кога некој зборува.
Нежноста ретко се забележува во мигот кога се случува. Таа нема спектакл, нема публика и речиси никогаш нема потреба да се докажува. Се појавува во малите движења меѓу луѓето – во начинот на кој некого слушаме, во воздржувањето од суров збор, во вниманието со кое допираме нешто ...