Човекот живее во часовници, календари и рокови. Го дели денот на часови, животот на години, историјата на векови. Речиси сè што правиме добива место преку некакво „пред“ и „потоа“: се раѓаме, растеме, старееме, паметиме, очекуваме.
Постои едно прашање што ретко си го поставуваме додека сме зафатени со секојдневието: што, всушност, ќе остане од нас? Не што ќе поседуваме, колку титули ќе собереме, колку луѓе ќе нè познаваат или колку пати нашето име ќе се појави пред другите.
На човекот денес не му недостигаат само пари, време или сигурност. Сè повеќе му недостига мерка според која ќе знае што е доволно, што е вредно и за што воопшто вреди да се живее. Тоа е можеби најдлабоката криза на современиот човек: не сиромаштијата на можности, туку ...
Големината отсекогаш била сомнителна категорија. Не затоа што не постои, туку затоа што човекот постојано ја мери со погрешни инструменти. Со моќ. Со видливост. Со бројот на луѓе што слушаат кога некој зборува.